متٲسفم٬اما من احتیاجی به کامنت شما ودوستات ندارم.شما وبلاگ رو با پفک نمکی اشتباه گرفتی.اگر کسی طرفدار وبلاگ من هست بخاطر نوشتههام هست نه تبلیغات.توصیهم بهت اینه که سعی کنی به جای استفاده از مطالب کپی و جوک هایی که تو اینباکس هر موبایلی هست ابتکار عمل داشته باشی و مطلبی بنویسی که چیز جدیدی برای گفتن داشته باشه؛خواننده به مرور زمان پیدا میشه.
در ضمن تعداد نظرات یک مطلب همیشه به معنی جالب و پرطرفدار بودنش نیست.می تونم وبلاگهایی رو نام ببرم که روزی مثلن ۹۰۰تا خواننده دارند اما تعداد کامنتاشون از۳۰ تا بیشتر نیست.به نظرم کامنت بجز گاهی تبادل افکار فقط ابزاری هست برای بعضی بده بستان ها بین بلاگرها.من خودم خوانندهی قدیمی و پروپاقرص بعضی از وبلاگها هستم که حتی یک بار هم براشون کامنت نگذاشتم و البته مطالب خوبشون احتیاجی به کامنت منِ نوعی نداره.
در آخر وقتی قصد شناساندن وبلاگتو از طریق کامنت به دیگران داشتی٬حداقلش اینه که مطالبشو با دقت بخونی و نظر مرتبط با موضوع بدی یعنی برای نوشته ش احترام قائل باشی تا اون هم مشتاق بشه وقت بگذاره و بهت سر بزنه وتازه اگر مطلب جالبی نبینه٬کاری از پیش نبردی. کامنت "وبلاگ خوبی داری به من هم سر بزن" برای بعضی از بلاگرها از فحش کمتر نیست.من گاهی کلی از آرشیو یک وبلاگ رو می خونم تا بخوام براش کامنت بگذارم.
آدرس های زیر مطالب جالبی دارند در مورد دانش وبلاگ نویسی و یافتن بازدیدکننده برای وبلاگ:
چگونه برای وبلاگمان بازدیدکننده بیابیم؟
چگونه برای وبلاگمان بازدیدکننده بیابیم؟قسمت دوم
پ.ن: این وبلاگ خانواده کمالی رو از دست ندید تا خدای نکرده قیلتر نشده.من تنهایی ساعت ۳ نصفه شب بلند بلند خندیدم.جالب این که آقای کمالی همه ی کامنت های مخالف رو هم به نفع خودش ویرایش می کنه.
