قفس بی مرز

*قصه نیستم که بگویی

نغمه نیستم که بخوانی

صدا نیستم که بشنوی

یا چیزی چنان که ببینی

یا چیزی چنان که بدانی

من درد مشترکم

مرا فریاد کن.*

                                             <   احمد شاملو  >

*: در سوگ دکتر زهرا بنی یعقوب

می توانید جزئیات این ماجرا را در اینجا بخوانید.

با علم به اینکه اتفاق تازه ای نیست,اما به دلیل دسترسی محدود به کامپیوتر ( اینترنت) در این مدت نتوانستم زودتر آپ کنم. و البته که بار این غم هنوز بر دلم سنگینی می کند.

 

بهم می‌گه پدرسوخته...

 

بهم می‌گه بداخلاق...

 

گاهی می‌گه خوشگلم..

.

 وقتی بهم می‌گه بی‌شرف،کیف می‌کنم،برام همون معنی دوست دارم رو داره،حتی بیشتر.

 

وقتی می‌گه عزیزم یا عزیزِ من،از دستم شاکیه!

 

 اما صدام می‌کنه حاج خانوم!!بهش می‌گم نگو خوشم نمی‌یاد.

 

 پای تلفن که هستیم،می‌گم به روزبه سلام برسون،می‌گه روزبه حاچ خانوم سلام می‌رسونه! 

 

  می‌گم احساس می‌کنم یه زن چادری چاق هستم که سه تا بچه داره

 

  می‌گه خیلی بهت می‌یاد این اسم،

 می‌گم خودم اسم دارم

 

 دفعه بعد می‌گه بَه.. سلام ...حاج خانوم شعله!

بچه که بودم فکر می کردم  بزرگتر کسیه که سنش بیشتره,حتما هم از من بهتر می فهمه.

  اما حالا هر چی که میرم جلو,تعداد بزرگترام بیشتر میشه!

ردپای این بزرگتری کردنو همه مون می تونیم در مواقعی مثلاانتخاب رشته, ازدواج و... پررنگ ببینیم.

در حالی که در خیلی از کشورهای پیشرفته,یه بچه 16 ساله می تونه دنبال علاقه و استعدادش بره, کار کنه,مسافرت بره و... تصور هم نمی کنه تو خونه نتونه راحت تلفن حرف بزنه!!

استقلالی که نادیده گرفته می شه,شخصیت با اعتماد به نفسی که بوجود نمیاد,الگوهای یکسان برای بزرگ شدن که فرصت مکاشفه و قدرت انتخاب کردن رو ازت می گیره...

این چتر حمایت اجباری در خانواده تعمیم داده می شه به اجتماع:

تو مدرسه شبیه یک حیوان دست آموزی بی هیچ خلاقیتی.

تو دانشگاه از حراست دم در تا حتی گاهی خود استاد بهت زور می گن.

کم کم  سنت میره بالا,دیگه تو هم می تونی بزرگتر بشی! اما بزرگتر کی؟

یه نگاهی بنداز,تو خیابون به طرز لباس پوشیدنت گیر می دن,توی رسانه ملی اشانتیون فیلم های مورددار! رو بهت نشون می دن...به نظر تو مورد نداره؟؟

 نظرت مهم نیست,به بزرگترت احترام بذار!!